Nazım Hikmet ustanın kısa ve bir o kadar derin dizeleri… Kutlamaları sırtlayan mücadelenin şiiri… Başka bir anlamda zaferin…
Korkunç ellerinle bastırıp yaranı dudaklarını kanatarak dayanılmakta ağrıya. Ş
imdi çıplak ve merhametsiz bir çığlık oldu ümid...
Ve zafer artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar tırnakla sökülüp koparılacaktır...
Günler ağır.
Günler ölüm haberleriyle geliyor.
Düşman haşin zalim ve kurnaz.
Ölüyor çarpışarak insanlarımız — halbuki nasıl hakketmişlerdi yaşamayı —
ölüyor insanlarımız — ne kadar çok —
sanki şarkılar ve bayraklarla bir bayram günü nümayişe çıktılar öyle genç ve fütursuz...
Günler ağır.
Günler ölüm haberleriyle geliyor.
En güzel dünyaları yaktık ellerimizle ve gözümüzde kaybettik ağlamayı :
bizi bir parça hazin ve dimdik bırakıp gözyaşlarımız gittiler
ve bundan dolayı biz unuttuk bağışlamayı...
Varılacak yere kan içinde varılacaktır.
Ve zafer artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar tırnakla sökülüp koparılacaktır...
Bir kaç söz ile…
“Bir millet düşünmeye başlarsa, onun zaferini hiçbir güç engelleyemez.” demiş Voltaire. Ya da Grillparzer‘in sözü de çok anlamlı; “Zaferin büyüklüğü, mücadelenin zorluğu ile ölçülür”
Aslında herkes önce kendi mücadelesinden sorumlu. Ve bu zorlu yolda; ümidinin hiç kaybolmaması en önemlisi.
Ümidin yerini şiddete ve kavgaya bırakmaya müsaade etmeden; daha doğru düşünerek kazanılan nice zaferlere…
